Gedragsethiek bij en voor het vliegvissen

Een bijdrage als dit heb ik weleens vaker geschreven. Het is belerend en zou eigenlijk niet nodig moeten zijn. Door zo’n verhaal bestaat de kans dat ik veroordeeld wordt. Weer eens een stempel opgedrukt krijg van die jongen die het allemaal zo goed weet, maar dat is niet de bedoeling.

Het is ontstaan uit een gevoel van onvrede en irritatie, een gevoel dat soms weer opspeelt. Dat komt door gebeurtenissen waar ik de laatste jaren steeds meer mee geconfronteerd wordt: het gedrag van sommige vliegvissers.

 

Voorbeeld

Stel je eens het volgende voor. Je staat in een rivier te vliegvissen en op de kant, ongeveer vier meter hoger, komt er een andere vliegvisser aangelopen. Hij kijkt in het water en staat een moment stil om naar je te kijken hoe je vist. Je schenkt er geen aandacht aan, want je kent hem immers niet. Voor een gesprek is de afstand te groot. Hij knikt en loopt verder.

 

Het stuk rivier dat jij hebt uitgekozen ziet er zeer aantrekkelijk uit en je dacht ze wel even te gaan vangen. Maar wat gebeurt er? Nog geen 60 meter verder stapt plotseling de vliegvisser van zoeven het water in en begint te vissen. Hij doet een paar worpen, vangt niets en waad verder. De plaats waar hij het water is ingegaan is ondiep. Alleen aan de overzijde waar hij staat was interessant. De vliegvisser heeft het al gauw gezien en waadt verder met een ‘sneltrein vaart’. Daarbij maakt hij natuurlijk de nodige herrie en de stekken die verderop zijn, zijn verpest. Je baalt als een ‘speer’, want waar hij zoeven heeft gelopen hoef jij eigenlijk niet meer te vissen. De vissen zijn allang vertrokken en het zal uren duren voordat de rust is weergekeerd.

 

Dat lijkt een vrij onschuldig voorbeeld, maar het is wel realiteit en op de praktijk gestoeld. Helaas heb ik het zelf recentelijk meegemaakt. De foto is het bewijs en als je die goed bekijkt zie je die visser nog in verte in het water banjeren. De foto laat zien dat hij inmiddels al weer 80 meter verder is, maar de pijl geeft aan waar hij het water is in gegaan.

 

Uittreksel.jpg

 

 

Een van de voorwaarden van het vliegvissen is dat je elkaar de ruimte geeft?

 

Het volgende voorbeeld? Je staat in een polder ‘lekker’ te vangen. Het zijn geen kanjers van voorns, want die hebben we bijna niet meer, maar toch zijn het leuke vissen. Er komen drie vliegvissers aangelopen. Ze zien dat je lekker staat te vangen en dat willen zij ook wel! De één gaat tien meter rechts van je vandaan staan en de andere lopen als dragonders achter je langs. Je hebt de neiging te zeggen; ‘Wat stampen we lekker hè?’ De andere twee vissers gaan 15 meter verder staan. Die voorns zijn natuurlijk als lang vertrokken en je stek is verpest.

Met snoekvissen gebeurt dat ook maar al te vaak.

 

Nog een voorbeeld als laatste. Je loopt op het land van een boer. Aan hem heb je gevraagd of je op zijn land mag. Tot nu toe dacht je dat die stek alleen van jou was, maar bij het water aangekomen vind je stukken nylon en plasticverpakkingen van kunstaas. Kennelijk heeft hier nog niet zo lang geleden een bootje aangemeerd met vissers of iemand gelopen?.

Kortom, er ligt troep en rotzooi in het land. Het risico loop je dat de boer denkt dat jij dat hebt gedaan, jou er voor aanziet en het gevolg kan zijn dat je er nooit meer op zijn land mag. Je doet die troep in een plasticzak die je toevallig bij je hebt en ruimt de rotzooi op die een ander heeft laten liggen. Leuk hé?

 

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het zijn praktijk voorbeelden. De lijst is eigenlijk nog kort, want er zijn nog veel meer voorbeelden te noemen. Ik heb moeite onder woorden te brengen hoe irritant het voorgaande is. En toch maak ik dat helaas mee. Niet alleen in eigen land, van Nederlanders maar ook van buitenlanders die het soms net zo min snappen en zeggen dat ze vliegvissers zijn!

 

Vliegvissers zien er vaak zeer professioneel uit. Ze hebben ook perfecte spullen. Maar hun gedrag is om te huilen en er zijn er bij die zich niet gedragen. Ze houden geen rekening met anderen, een kwestie van sociaal gevoel?

Ik verbeeld me niets, maar ik vind wel dat als je jezelf het predicaat vliegvisser hebt gegeven je beter moet weten. Uiteindelijk ben je geen ‘boerenkool visser’. Je hebt het werpen moeten leren en kennis van zaken opgedaan. Misschien bindt je ook je eigen kunstvliegen, en dan weet je doorgaans meer dan de gemiddelde hengelaar.

De meeste vliegvissers gaan nog verder en verdiepen zich in entomologie, waardoor ze betere en mooiere vliegen gaan binden. Dat in ogenschouw genomen heb je, of je wilt of niet, je zelf een status gegeven. Of niet soms? Graag zou ik willen weten als het verkeerd zie!

Heb jij zo nu en dan dezelfde ervaringen als ik zoeven beschreven heb? Het is niet te hopen, want die irritatie moet je toch verwerken en uiteindelijk ben je in de natuur of aan het water om te genieten? Over gedragsregels is al vaker geschreven.